Passie en structuur – Marc Heyvaert

by | 09/09/2015 | Interview

Op een dinsdagmorgen in augustus zet Marc Heyvaert zich aan mijn tafel. Deze man, onvermoeibaar onderzoeker en schrijver, in bezit van een 6e duan van de Chinese Wushu Association, neemt in zangerig Vlaams het voortouw: “Ik hoop, dat is mijn enige zucht voor vandaag, dat ik goed kan uitleggen wat ik bedoel; de ene dag is de andere niet. Heb je iets te bieden? Dat is altijd de vraag.”

Je hebt een school voor taiji?

Ik heb een school in Opwijk, geef er les op vier niveaus van starters tot tudi’s, dat zijn letterlijk volgelingen, leerlingen die bereid zijn iets meer te geven en daarvoor iets extra terugkrijgen en helpen bij het lesgeven. Er is ook competitietraining en soms geef ik themalessen, drie uur voor een bepaalde vorm of vaardigheid. Vier, soms vijf dagen per week. Van de ongeveer 70 studenten komen er veel drie keer per week. Daarnaast werk ik als informaticus bij het Ministerie van Volksgezondheid.

Je hebt een volle agenda?

Ik heb het graag druk. Sta ’s morgens vroeg op; 6,5 á 7 uur slaap is voor mij voldoende en de rest van de dag ben ik altijd bezig. Dat bevalt mij.

Je website is informatief met bij veel vormen uit je programma filmpjes

En de lijsten van de posities, die ik persoonlijk erg belangrijk vind. Er zijn zo’n 280 mensen per dag op de site, wellicht gebruiken mensen het als referentiekader.

Ik probeer al jaren iets te doen niet alleen voor mijn eigen leerlingen, maar oprecht voor ieder die betrokken is bij taiji om de sport vooruit te helpen. Dat lukt maar matig. Vorig jaar heb ik de website www.taiji-vlaanderen.be geïnitieerd, bedoeld voor alle stijlen en leraren zodat mensen daar alles zouden kunnen vinden. Het initiatief werd vrij goed onthaald, maar krijgt te weinig respons van leraren; zo’n 15 willen bijdragen en 100 kan het absoluut niet interesseren. Dat is spijtig maar gewoon wat ik vaststel.

Je mag graag overkoepelen; je was ook actief in de wushufederatie?

Jarenlang heb ik samen met Patrick Van Campenhout, een van de groten in het Vlaamse wushu-gebeuren, geprobeerd om de wushufederatie voort te trekken. In maart van dit jaar werd ik zelfs voorzitter, maar dat heb ik zojuist weer neergelegd. Leraren tonen geen interesse in federeren, er is veel apathie. Ik ben niet ontgoocheld; ik probeer iets en kijk wat het resultaat is. Ik word 58 dit jaar, en wil de komende 30 jaar steken in zaken die resultaat opleveren. Als ik voel dat de kans op slagen beperkt is geef ik liever mijn krachten aan iets anders.

Een traditionele sportfederatie is minder geschikt voor taijiquan. Er blijken veel verplichtingen aan verbonden die voor ons niet relevant zijn maar wel veel energie nemen. Ook moeten we geen federatie opdringen aan de gemeenschap als die gedachte niet (meer) leeft. Tijden evolueren, internet verschaft veel informatie, reizen is gemakkelijker geworden, veel kanalen zijn open gegaan.

Blijft er dan niets over?

Via een federatie blijf je op de hoogte van wat er speelt in China, op het niveau van reglementering voor de nieuwe duanwei-vormen, scheidsrechtersopleiding etc. En aan sommige internationale competities kun je niet meedoen zonder lidmaatschap van een federatie, zoals die van de IWUF, de International Wushu Federatie. Naast de officiële IWUF kampioenschappen zijn er inmiddels ontelbare andere kampioenschappen, maar de IWUF is erkend door het Internationaal Olympisch Comité.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Bestel TQT 11