Zoeken, open staan en toevallig vinden – Willem Kienhuis

by | 15/12/2015 | Interview

Vanaf de Waalbrug gezien ligt Nijmegen er altijd fraai bij, aan de oever van de rivier en de voet van de stuwwal, maar in het brons, rood en goud van deze herfst toont ze zich op haar mooist. Het is in deze charmante omgeving dat ik een oprecht nieuwsgierig mens tref.

Willem, je bent graag in beweging; je was buschauffeur, piloot en taijileraar?

Op een bepaald moment was ik ongelukkig met de wereld en mezelf; ik was met ruzie bij Amnesty International weggegaan. In Bolivia, waar een stuk van mijn hart lag en ik het kon luchten, stelden vrienden me de vraag: ‘Wat vind jij nou echt leuk?’ Besturen, het sturen van wat dan ook, dát vind ik leuk. Waarom zou ik dat niet gaan doen in plaats van de wereld te willen veranderen?

Terug in Nijmegen haalde ik mijn rijbewijs voor vrachtwagen en motor. Ik woonde in bij een vriend, die leerling was van de eerste leraar taiji in Nijmegen, Hennie van der Heijden. Op mijn vraag ‘Wat is dat, taiji?’ zei hij: ‘Dat kan ik je niet vertellen, je kunt wel meedoen.’ De volgende morgen om vier uur stonden we samen in de uiterwaarden taiji te doen en was ik verkocht; ik vond het zó mooi. Met taiji stuur je je lichaam.

Dus ja, ik laat me leiden door beweging en het liefst ingewikkelde bewegingen: het rijden van een motor met zijspan of een bus met aanhanger is moeilijk, en je lichaam op de taijimanier bewegen ook. De kunst van het aansturen van voertuigen en van je eigen voertuig, je lijf, dat mooie cybernetische  model. Alles wat kan bewegen moet bewegen, anders roest het vast.

Heb je alles van Hennie geleerd?

Ook van Maartje van Staalduynen en op de vele trainingen voor het jureren binnen de STN. Patrick Kelly heb ik één keer meegemaakt, maar zoveel van gekregen. Op een workshop in Amsterdam stonden we te pushen toen hij zei: ‘Maak je rug onderaan eens los, open je liezen en gooi je onderste wervels los.’ Ineens voelde ik het doorstromen en sindsdien noem ik dat gebied de hoofdkraan van de energie. Bij het loslaten zijn schouders en armen belangrijk, maar als je in je onderrug ontspant, plopt de rest er vaak vanzelf achteraan. Nu leer ik van een leerling van mij, Mark van de Berg (houd hem in de gaten, die doet het heel goed!); hij geeft mij goede tips over pushing hands, waar ik zelf niet zo goed in ben, maar wat ik wel belangrijk vind. Tegenstellingen zijn de basis van eenheid in taiji; als leraar leer ik graag van mijn cursisten.

Ontspanning is belangrijk?

Hennie zei: ‘Als je niet ontspannen bent, vergeet het dan maar, dan heeft het geen zin.’ Het begint bij ontspanning, daar ben ik heilig van overtuigd. Mensen raken energie kwijt omdat ze te veel spieren aanspannen. Natuurlijk wist ik theoretisch dat ontspanning nodig is om energie te laten doorstromen, toch kreeg ik afgelopen winter in Tanzania weer een doorbraak. Het klimaat en de mensen daar maakten me erg ontspannen en het leek me leuk om eens echt stevig aangevallen te worden. Ik had er contact met mensen van de Hehe, een strijdlustige stam. Ze vonden het prima en kwamen vol op me af. Uiteindelijk heeft één iemand me wel ontworteld, maar ik was zo ontspannen dat de andere aanvallen geen effect hadden. Als je echt ontspant kan je helemaal niets gebeuren. Dat is praktisch voelen wat ik theoretisch al lang wist.

Eenmaal gevoeld is geen garantie op blijvend gevoel.

Nee, maar je weet dan, weer, wat er mogelijk is.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Bestel TQT 12