TQT https://www.tqt.nu Taijiquan en Qigong Tijdschrift Wed, 03 Jul 2019 22:15:19 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.3.2 Het succes van de vijf elementen – Jan Kraak https://www.tqt.nu/het-succes-van-de-vijf-elementen-jan-kraak/ Wed, 03 Jul 2019 22:12:31 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4912 In de vorige uitgave van TQT staat de wuxing centraal. Jäger schrijft in de eindalinea dat het een hulp kan zijn om uit de medische molen te blijven.

Het bericht Het succes van de vijf elementen – Jan Kraak verscheen eerst op TQT.

]]>

Het succes van de vijf elementen – Jan Kraak

In de vorige uitgave van TQT staat in drie artikelen de wuxing centraal. Jäger schetst de ontwikkeling van de leer van de vijf elementen/fasen in de medische geschiedenis en schrijft in de eindalinea dat het model een hulp kan zijn om uit de medische molen te blijven. Aimée van der Sterren trakteerde ons in haar rubriek op advies voor lentevoedsel. Ten slotte deed Nol Twigt getuigenis van zijn bekering van scepticus tot gelovige; wuxing had hem een nieuwe impuls in zijn taijibeoefening gegeven.

Het elegante wuxingmodel is een aardige kapstok. In de populaire ‘astrologie’, de boerenkalender, de geneeskunst, acupunctuur, voedingsleer, qigong, vechtkunst, ga zo maar door. In het Nederlands zijn dan ook veel boeken verschenen waarin de toepassingen van de wuxing een centrale plaats innemen. Dit is de eerste van enkele artikelen over deze boeken.

Als eerste een boek van eigen bodem: Het succes van de vijf elementen door Jan Kraak.

Eind jaren ’70 ontwikkelde Jan Kraak Tai Chi Tao. TCT is een oefenmethode, losjes gebaseerd op de uitgangspunten van taijiquan en qigong. Het is laagdrempelig, toegankelijk voor alle leeftijden, ook mensen met een lichamelijke beperking zijn welkom. In een prettige ontspannen sfeer ondersteunen de begeleiders de deelnemers. Het zijn vooral aandoeningen als fibromyalgie, ME en burn-out waar de reguliere wetenschap geen raad mee weet die bij TCT vaak genoemd worden. Nogal wat mensen met deze ziektes getuigen van verbetering of zelfs genezing door middel van Tai Chi Tao.

Dit boek heb ik al een tijd liggen. Nu en dan las ik een stukje en legde het weer met een zucht opzij. Een zucht van verbazing of ergernis, afhankelijk van mijn humeur.

Ik vind het een slecht boek. Deels is de uitgever daarvoor verantwoordelijk. In zijn voorwoord schrijft deze dat Jan zijn boek wilde uitgeven maar dat hij helaas overleed. Toen “is besloten om het boek vanaf het concept te publiceren, dit omdat de lessen van een grootmeester nooit exact door de leerling kunnen worden vertaald.” Op de kwalificatie grootmeester ga ik niet in. Beter was geweest de moeite te nemen het boek te redigeren. Niet uitgeven was ook een optie, want dit concept bestaat enkel uit kopieën van Jans website. Er staan erg veel taalfouten in en irritant veel herhalingen, enkele keren een hele alinea, ook een hele pagina. Had iemand de moeite genomen de handleiding voor het maken van een werkstuk voor leerlingen van groep 7 basisonderwijs te raadplegen en te volgen dan was het al een stuk beter geweest.

Het boek is net als de website wat betreft vormgeving en inhoud belabberd. Op de vorm ga ik niet in, de inhoud is onsamenhangend, het mist structuur, onduidelijk is waar hij zijn informatie vandaan haalt en hoe/waarom hij tot bepaalde uitspraken komt. Door de zoekfunctie in te zetten op zijn website en de online pfd van het boek met opdrachten als ‘ratio’, ‘chuan’, ‘emotie’ en ‘denk’ wordt het gedachtegoed, als je dat zo mag noemen, van Jan wat duidelijker.

Wat betreft de onderwerpen die met taiji, qigong, Chinese filosofie en geschiedenis te maken hebben geef ik wat voorbeelden. De pagina op de website die Hou Chun Gong qigong behandeld is exemplarisch. Deze qigongvorm zou zijn ontworpen door de Gele Keizer Huong Ti die leefde ongeveer 2674 – 2575 v. Chr., de Chinese muur heeft gebouwd en het boek over de Chinese geneeskunde schreef. Hier worden er drie zaken door elkaar gehusseld: 1 de legendarische keizer Huangdi (Pinyin), legendarisch dus zo iemand als Adam en Eva, 2 de historische eerste keizer Qin Shi Huangdi, die stierf in 210 v. Chr. en begon met het bouwen van de muur en 3 het boek Huangdi Neijing dat niet door een keizer geschreven is en dateert van na de dood van de eerste keizer.

Dit foutje van 2400 jaar, wordt nog overtroffen als Jan beweert dat het yin-yangsymbool werd gebruikt ten tijde van de Gele Keizer. Over het algemeen wordt aangenomen dat het werd geïntroduceerd door Zhou Dunyi (1017–1073), 3600 jaar later.

Bij de ‘vertaling’ van Chinese begrippen gaat het overal fout: Tai Chi betekent volgens Jan: ‘het grote geheel van energie’, Tao Yin ‘het zachte pad’. Beter geef je geen letterlijke vertaling van taiji, maar leg je het begrip uit aan de hand van de afbeelding van Zhou Dunyi. De karakters waar daoyin uit bestaat betekenen ‘lijden’ en ‘trekken’, het zijn andere karakters dan dao, ‘weg’ of ‘pad’ en yin van yinyang.

Kraak schrijft dat hij research heeft gedaan, maar als hij al zo veel onjuistheden beweert die relatief gemakkelijk te controleren zijn, valt het ergste te vrezen als hij zijn mening geeft over onderwerpen die ingewikkelder in elkaar steken en verdieping in de materie, checken van bronnen en beoordelen van tegenstrijdige argumenten vereisen om tot een genuanceerd oordeel te komen.

In nuanceren is hij niet zo goed. Goed en slecht zijn duidelijk, aan grijstinten doet hij niet. In ‘De Jan Kraak Vrijdag Column’ schets hij een deprimerend beeld van politici, wetenschappers en fabrikanten die ons manipuleren en vergiftigen. Een reeks van (aan)klachten als een chaotische kruistocht tegen gezond verstand.

Wat was zijn achtergrond? Jan beoefende tijdens zijn tienerjaren judo, jiu jitsu en een tijdje boksen, maar na zijn diensttijd, hij zal een jaar of 19, 20 zijn geweest, stopte hij er mee wegens gekissebis van bobo’s. Hij wilde niet meer deel uitmaken van een organisatie. Van enige verdere gestructureerde leerweg blijkt niets. Enige tijd in 1972 volgde hij lessen bij Jan Errit de Vries, mij bekend om zijn speelse, daoïstische benadering van taiji. Hier en daar shopte Jan nog wat. Hij heeft niet op (enigszins) volwassen leeftijd een leergang meegemaakt. Door een durende relatie met een leraar groei je. Omdat je de leraar vertrouwt oefen je, door oefenen verander je. Je maakt je de principes eigen. Maar als je er te vroeg je eigen ding van maakt en er die elementen uit haalt die goed voelen, dan leer je niet echt iets.

Ik ventileer nu mijn mening. Eind 1989, begin 1990 volgde ik zondagen in Enschede; Tang Wei doceerde de mengvorm xingyi-bagua en Wang Yan een zwaardvorm met lange kwast. Jan was ook van de partij, maar het lestempo lag te hoog voor hem. Hij miste de soepelheid, het geïntegreerd en gecoördineerd bewegen, het kunnen nadoen en volgen met een redelijke aandacht voor grote lijn en detail; hij had het niet in zijn lijf zitten.

Voor iemand die zegt daoïstische bezig te zijn houdt hij er een nogal dualistisch wereldbeeld op na. Hij is in zijn ontwikkeling blijven steken. Zijn vrijdagblog is als dat van een boze puber met een autoriteitsprobleem. Gezellig aan de koffietafel, in eigen kring aimabel maar zich ongefundeerd veroordelend afzetten tegen andersdenkenden. De vriendelijke, zachte, ontspannen en tedere vormpjes die hij onderwijst staan in schril contrast met zijn mening over mensen die wat anders doen. Als hij het heeft over andere beoefenaars van qigong of taijiquan heeft hij zijn oordelen al klaar.

‘Energie verandert, wetenschap niet, …‘ De energie die veranderd is is de nieuwe energie, een kosmische energie die in 1992 is begonnen en in 2012 de aarde heeft overspoeld. De magnetische velden van de planeten zijn al veranderd.’ We hebben geen 7 maar 13 chakra’s. Enzovoort.

Hij haalt de wetenschap er bij als het met zijn geloof overeenstemt, maar zo niet dan is het donkere energie. Verwijt ‘de wetenschap’ dat ze energie niet snappen. Maar Jan snapt niets van de wetenschap. Die verandert continu langzaam, maar soms heel snel. Wat niet of nauwelijks verandert is de mens, die wordt nog net als 10000 jaar geleden beheerst door emoties in een wereld die zijn begrip ontglipt. En die zekerheid zoekt in modellen die soms lang mee gaan, en soms verdwijnen als de oude goden. Mensen willen iets geloven.

Het boek geeft weinig achtergrondinformatie. Het gaat om ‘je moet het begrijpen’ en dat wil eigenlijk zeggen: ‘je moet het geloven’. Ik geloof dat het succes komt door Jans geloof en zijn betrokkenheid bij zijn cursisten. Zij voelden zich gehoord, serieus genomen, werden aangeraakt; hij nam de tijd voor ze. De sfeer was ontspannen en prettig, er werden leuke simpele oefeningen gedaan.

Ik geloof dat, als in verder gelijke omstandigheden, de oefeningen worden aangeboden in ad random volgorde, en er willekeurig de naam van een ‘element’ aan wordt gegeven, de werkzaamheid niet af neemt.

Het succes van de vijf elementen
Tai Chi Tao en Qi Gong-methode
De zachte weg naar intentie en jezelf
Jan Kraak
Uitgeverij Charish, 2008
Ook te lezen op:
www.alexanderkrieb.nl/pdf/5elementen.pdf
TCT site:
www.jankraak-taichitao.nl

Het bericht Het succes van de vijf elementen – Jan Kraak verscheen eerst op TQT.

]]>
Meester in moleculaire taiji – Roel Jansen* https://www.tqt.nu/meester-moleculaire-taiji-roel-jansen/ Wed, 03 Jul 2019 21:26:36 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4899 ‘De Essentie van Tai Chi’ in de bibliotheek maakte op mij als beginnend taijiër grote indruk. Bijna twee decennia later zit ik in een schilderachtige Haags appartement tegenover de auteur.

Het bericht Meester in moleculaire taiji – Roel Jansen* verscheen eerst op TQT.

]]>

Meester in moleculaire taiji – Roel Jansen*

‘De Essentie van Tai Chi’ uit de kleine collectie boeken over taijiquan in de plaatselijke bibliotheek maakte op mij als beginnend taijiër grote indruk. Bijna twee decennia later zit ik in een schilderachtige Haags appartement tegenover de auteur.

 

Je was vijftien toen je begon met tit khun. Wat is dat?

Het is een kleine Chinese familiestijl waarvan de lijn loopt via Indonesië. Tit Khun heeft, net als taiji, een heel achterliggend veld aan denkbeelden en filosofie. De kunst zelf is de ingang waardoor mensen binnenkomen. Zelf duik ik er steeds dieper in. En raak daar af en toe de weg ook kwijt.

Lachje.

 

Hoe kwam je erbij om dat te gaan doen?

Van huis uit groeide ik op met ‘vechten doe je niet’. Toen ik als brugpieper voor de koffiemachine door een ouderejaars geduwd werd en mijn koffie in zijn gezicht gooide, leverde me dat dan ook klappen op; ik wist niet hoe ik moest vechten. De jongen die toen voor opkwam zei na afloop: ‘Je kunt ook voor jezelf leren zorgen.’ Dat was, op mijn 12e, mijn wake-up call: ik begon aan karate, daarna taekwondo en – vanuit mijn Indische achtergrond – pençak silat.

Daarnaast keek ik fanatiek naar de televisieserie Kungfu met David Carradine; het raakte iets in me, alsof ik iets herkende. Het was me ook toen al duidelijk dat martiale vaardigheid maar een bijproduct was van een grotere zoektocht. Eens per week knokten we met vrienden van karate en taekwondo ergens buiten Eindhoven wat tegen elkaar en op een keer was er een jongen bij die iets geheimzinnigs deed: kuntao. Door een oom, die dat korte tijd in Nederlands-Indië getraind had, wist ik van het bestaan ervan: kuntao is de overkoepelende naam voor de Chinese krijgskunsten in Maleistalig gebied. Het maakte me nieuwsgierig, en toen hij me uiteindelijk vertelde bij wie en waar hij dat leerde ben ik later naar dat adres gegaan. Zo kwam ik bij meneer Tan. Meneer Tan gaf heel besloten les. Hij vroeg me eerst waarom ik wilde trainen. Vanuit wat ik dacht te herkennen in mezelf en getriggerd door die tv-serie zei ik: ‘Ik zoek de kunst’, en daarop gaf hij me een eerste oefening. Hij stelde deze vraag altijd aan nieuwkomers, en een keer zei zo’n jongen: ‘Ik wil leren vechten.’ Meneer Tan antwoordde: ‘Ja, het is ook een vechtkunst, dat is logisch; maar om die traditionele kunst bij mij te leren duurt heel lang en dat kost je per maand zoveel, dat is zoveel per jaar. Weet je wat jij moet doen? Koop een pistool, dat werkt beter, is goedkoper en je hoeft niet te trainen.’ En hij bonjourde die jongen naar buiten.

Tit Khun was nog echt een vechtkunst, het was vechten, geen spelletje. Dat gaf een heel andere sfeer dan die je tegenwoordig tegenkomt.

* Vrij naar Harmen Mesker in zijn voorwoord bij De 108-vorm Yang-stijl Tai Chi

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Meester in moleculaire taiji – Roel Jansen* verscheen eerst op TQT.

]]>
Zo is het – Kong Mien Ho https://www.tqt.nu/zo-is-het-kong-mien-ho/ Wed, 17 Apr 2019 19:30:40 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4865 In een zonnig Amstelveen spreek ik Amien Ho. Een paar uur lang creëert hij harmonieën waarin hij gloedvol zijn liefde voor de kunsten en leraren betoogt.

Het bericht Zo is het – Kong Mien Ho verscheen eerst op TQT.

]]>
Marc Heyvaert positie Xia Shi (lage positie)

Zo is het – Kong Mien Ho

In een zonnig Amstelveen spreek ik Amien Ho. Een paar uur lang creëert hij spannende harmonieën waarin hij nu weer gloedvol zijn liefde voor de kunsten en leraren betoogt, met heldere precisie diepten in taijiquan toont, zacht melancholisch stukjes privéleven openlegt, dan weer kinderlijk opgetogen verhaalt over zijn jeugd in Guangdong en dat alles afwisselt met scherpe dissonanten.

 

Ik heb net de recorder aangezet, mijn aantekeningen en een pen in de aanslag, als Amien Ho het spits afbijt: Nou, zeg eens, heb je een beetje achtergrond gelezen over mij? Ik krijg dit magazine, maar erger me regelmatig aan de verhalen over taiji erin. Hoe komen die mensen erbij? Het zal hun kennisniveau zijn, hun ontwikkeling tot zover, maar taiji is veel meer dan wat daarin staat.

 

Je maakt me nieuwsgierig?

Het is zo: ook al vertel ik jou hoe taiji is en hoe het in elkaar zit, hoe je het kunt doen en hoe het moet zijn, als je nog niet zover bent, wil je dat nooit geloven. Dan kun je alleen maar denken, oh het zal wel zus of zo zijn. Maar als iemand het ervaart, dan snapt hij het echt: Oh, zit het zo!

 

Je begrijpt het pas als je het doet?

Ja, als je het erváárt. Want als je je kennis uit boeken haalt, kun je alleen fantaseren over hoe het zal zijn, in je hoofd. Bij een groepje in opleiding vertel ik dingen en als ik die na een tijdje weer vertel, zeggen ze, oh, dat heb je nog nooit gezegd. Jawel, maar omdat je het niet eerder hebt ervaren, viel het je niet op. Omdat je het nu hebt ervaren, weet je het pas. Nu snap je het. Zo is het.

 

Is het als een cirkel die je steeds doorloopt, dezelfde dingen doen maar op een dieper niveau?

Ja, je kan wel zeggen dezelfde dingen; natuurlijk, taiji is voor een deel herhalen. Maar op de juiste manier: de uitvoering ervan met intentie, visualisatie, concentratie en denkbeeldige dingen. Dat noemen we in het Chinees Yi 意 , taijiquan is 用意不用力 dat wil zeggen, gebruik je Yi in plaats van je spierkracht, dat staat in alle boeken over taijiquan van de oude meesters. Normale mensen kunnen dat niet bevatten: het is toch een gevecht, hoe kun je dat zonder kracht bepalen? Maar het is wel zo, als je zo ver bent. Wat je op het STN Festival ziet bij Pushing Hands is dat ze kracht gebruiken; dat is geen Pushing Hands, het is een krachtmeting; dan kun je beter gewichtheffen gaan oefenen.

 

Je moet beter voelen?

Ik gebruik liever luisteren. Je luistert met je sensitiviteit. Voelen is het net niet, ligt er een stukje achter. Luisteren is dat je weet, let op, daar gaat iets bewegen, het komt zo. Je moet het bevatten, je moet echt zover zijn. Ik vergelijk het met als je van een sinaasappel hoort dat-ie zoetzuur en sappig is. Als je je tanden er voor het eerst in zet, en alleen de schil proeft, dan zeg je, het is niet waar, je liegt.

Mensen die taiji willen leren kennen op een proefles, daar hebben ze niks aan. Taiji moet je ontwikkelen en naarmate je het meer ontwikkelt, ga je het beter snappen. Hoe meer je oefent, hoe meer je zelf ervaart, hoe beter je het gaat snappen. En hoe meer je denkt: er is nog zoveel wat ik nog moet weten.

 

Het bericht Zo is het – Kong Mien Ho verscheen eerst op TQT.

]]>
Zacht en warm als Stone – Laura Stone https://www.tqt.nu/zacht-warm-laura-stone/ Sun, 13 Jan 2019 17:32:18 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4819 Als ik in idyllisch Deventer bij The Studio aankom zet de statige woning met de naam van een advocatenkantoor in het portiek me even op het verkeerde been. Tot Laura Stone de deur opent.

Het bericht Zacht en warm als Stone – Laura Stone verscheen eerst op TQT.

]]>
Laura Stone

Zacht en warm als Stone – Laura Stone

Als ik in idyllisch Deventer bij The Studio aankom zet de statige woning met de naam van een advocatenkantoor in het portiek me even op het verkeerde been. Tot Laura Stone de deur opent en met haar verschijning rust creëert.

Tijdelijk dan toch, want in de woonkamer, bij de comfortabele leunstoelen, neemt ze direct het voortouw: ‘Heb je die gezien?’ en wijst naar een kamerhoog doek aan een muur. Het wandkleed toont, tegen een warm zachtrode achtergrond, acht figuren in levendige kleuren; de acht onsterfelijken uit de daoïstische mythologie.

Laura: Het doek is geborduurd aan het eind van de 19e eeuw en begin jaren 80 uit China naar Indiana USA, dicht bij mijn woonplaats, gebracht. Zoiets betalen, dat was niet goedkoop! Maar het maakte indruk op mij, en ik ben het aangegaan. Dat komt allemaal door T’ai Chi, dat ik zo geraakt ben door Chinese cultuur.

Je bent al jong betrokken geraakt bij taiji?

Ik was 20 toen ik ermee begon, maar had het drie jaar ervoor voor het eerst gezien, met een student van Grootmeester T. T. Liang. Op mijn zeventiende ging ik naar Amherst, Massachusetts, naar de Graduate School of Education, een alternatieve, experimentele school; ik mocht er lessen bijwonen van de ouderejaars studenten. Een docent fotografie en yoga liet mij op een dag T’ai Chi zien. Dat maakte zoveel indruk: het is bijna 50 jaar geleden, maar ik weet het nog precies, ik weet zelfs wat ik aan had. Hij toonde me ook een boek over T’ai Chi, misschien dat van GM Liang.

Vervolgens ging ik naar een klein Liberal Arts College en conservatorium waar ik yoga heb beoefend omdat er geen T’ai Chi was. In die periode zag ik Judyth Weaver de vorm van Cheng Man-Ching doen, maar dat was ver weg van waar ik woonde. Ik was een beetje op zoek; al op zo jonge leeftijd wilde ik meer rust. Ik kom uit Chicago en het leven daar is druk en competitief, mensen praten hard en snel. Ik voelde me ook niet verbonden met mijn lijf, vroeg me toen ik 14 was niet om te dansen, dat deed ik niet. Ik was ook niet echt sportief, wel actief, en bij ploegsporten op school een beetje agressief, altijd vooraan. T’ai Chi was echt goed voor mij; het gaf me niet alleen fysiek, maar ook mentaal rust.

Op 4 juli 1972 zag ik een oudere man onder een boom bij Lake Michigan T’ai Chi doen. Hem heb ik nooit meer gezien, maar Robert Cheng, zijn leraar, werd mijn eerste leraar.

Je was visueel geraakt door taiji?

Toen ik het zag wist ik het meteen. Ik ging drie à vijf keer per week naar hem toe, en hoewel hij ook een vorm van T’ai Chi Sanshou deed, had ik niet door dat het een vorm van zelfverdediging was. Voor mij was het een soort dans; ik was geraakt door de interactie, door de mooie bewegingen.

Toen ik naar Indiana University ging om muziek te studeren zocht ik iemand om verder T’ai Chi bij te leren; 35.000 studenten maar niemand die T’ai Chi-les gaf. In de ‘Free University’ kon je lessen aanbieden of vragen. Ik heb een kaartje ingevuld: ‘Ik zoek mensen met wie ik T’ai Chi kan oefenen’. Twee weken later stond mijn naam op een affiche, als leraar T’ai Chi, en snel erna stond ik in een conferentiezaal met 20 mensen. Vier van de aanwezigen wilden T’ai Chi van mij leren. Natuurlijk heb ik het mijn leraar gevraagd, want, hoewel intensief, was ik toch pas 15 maanden bezig: ‘Mag ik T’ai Chi-les geven?’, en hij zei: ‘Als je eerlijk bent over wat je weet en wat je niet weet’.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Zacht en warm als Stone – Laura Stone verscheen eerst op TQT.

]]>
Gegrond in meesterschap – Job Koesoemobroto https://www.tqt.nu/meesterschap-job-koesoemobroto/ Mon, 08 Oct 2018 19:57:50 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4736 Jaren geleden verscheen een reeks artikelen met verdere verduidelijking van de Tien Punten. De heldere uitleg maakt me benieuwd naar de auteur ervan, Job Koesoemobroto.

Het bericht Gegrond in meesterschap – Job Koesoemobroto verscheen eerst op TQT.

]]>
Job Koesoemobroto

Gegrond in meesterschap – Job Koesoemobroto

Eén van de klassieke teksten van taijiquan is een verhandeling die ‘De Tien Belangrijke Punten van Yang’ wordt genoemd. In tien zinnen, met een korte uitleg, beschrijft Yang Cheng Fu de belangrijkste principes van taijiquan. Jaren geleden verscheen een reeks artikelen met verdere verduidelijking van deze Tien Punten. De heldere uitleg maakt me benieuwd naar de auteur ervan, Job Koesoemobroto.

Dit pad is begonnen in Wageningen?

IN 1984 heb ik er een paar lessen gevolgd bij een docente die in Engeland had gewoond en workshops en trainingen is gaan organiseren met wat mijn meester werd, San Gee Tam. In januari 85 heb ik de eerste weekendworkshop bij Master San Gee Tam gedaan. Bij hem ben ik gebleven. Ik merkte direct dat hij zoveel in huis had dat ik er jaren mee toe kon om dat allemaal van hem te leren.

Een van je inspiratoren was Bhagwan?

Ja, ik ben zelf nooit sannyasin geweest maar het is wel een van de leraren die me geïnspireerd hebben. Master San Gee Tam is wel sannyasin en zijn naam (Sangeetam) kreeg hij voor de eerste keer van Osho. Later kreeg hij van Master Ni Hua Ching, een ‘non-dogmatisch daoïst’, zijn huidige, Chinese, naam, die toevallig of niet, dezelfde karakters heeft als die van Bhagwan.

San Gee Tam is niet Chinees?

Nee, hij is Amerikaan, James Holland is zijn officiële naam. Hij was bij de eerste groep mensen in Poona toen de ashram nog klein was. Hij woonde er naast Bhagwan, heeft heel veel met hem gewerkt, en er veel energiewerk geleerd. Toen de leefgemeenschap groter werd is hij er weggegaan en op zoek gegaan naar een meester die hem letterlijk weer op de grond kon krijgen; hij had zoveel energiewerk gedaan dat hij weer moest aarden. Omdat hij al wat taiji gedaan had, in de commune maar ook eerder in Amerika, is hij op een gegeven moment terechtgekomen in Londen bij master Chu King Hung. Die was bereid om hem les te geven op een hoog niveau. Dat was precies wat hij zocht.

De vorm die jullie doen is Yangstijl?

Ja. Zonder heel diep in te gaan op familiehistories: de oudste zoon van Yang Chen Fu, Yang Shou Chung, is tijdens de Culturele Revolutie gevlucht naar Hongkong. Omdat zijn zoons waren overleden tijdens de revolutie en het nog traditie was dat de familielijn niet doorgegeven werd via vrouwen (zijn dochters beoefenden wel degelijk taiji op hoog niveau) nam hij drie discipelen aan: Yip Tai Tek (is inmiddels overleden), Chu Gin Soon (woont nog in Boston) en Chu King Hung, de jongste discipel, die in Londen terechtgekomen is.

San Gee Tam heeft bijna 20 jaar intensief bij Chu King Hung gestudeerd. Het systeem dat ik in 1984 leerde was het systeem wat Chu King Hung doorgaf. Maar San Gee Tam merkte dat veel mensen die eraan begonnen het niet afmaakten. Het was een heel complexe methode. San Gee Tam heeft het ontwikkeld tot een systeem dat toegankelijker is, zeker voor westerse mensen. Hierbij heeft hij niet de hele vorm opnieuw verzonnen, maar is uitgegaan van bestaande vereenvoudigingen. Veel mensen vergelijken onze vorm dan ook met die van Cheng Man Ching omdat de volgorde van de bewegingen ongeveer hetzelfde is. Master San Gee Tam heeft er wel alle principes ingestopt die hij zelf bestudeerd had.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Gegrond in meesterschap – Job Koesoemobroto verscheen eerst op TQT.

]]>
Graag of traag – Jacqueline Ansem https://www.tqt.nu/graag-traag-jacqueline-ansem/ Thu, 05 Jul 2018 13:46:41 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4717 Het bericht Graag of traag – Jacqueline Ansem verscheen eerst op TQT.

]]>
Jacqueline Ansem

Graag of traag – Jacqueline Ansem

Een verveelde puber zit op de trap voor de openbare bibliotheek in hartje Amsterdam met een lasertje duiven te pesten. ‘Hee, moet je niet doen joh,’ zegt Jacqueline, zonder stemverheffing, zonder ook maar een vezel schrap te zetten, ‘daar worden ze bang van.’ De knul werpt een verbaasde blik op de relaxte vrouw met fivefingershoes voor hem. En stopt.

Ik dacht dat we een vergelijkbare start hadden, maar je was eind jaren 90 al in China?

Een vriendin van mij, die Chinees studeerde in Leiden, is naar China gegaan waar ik haar opzocht. Omdat ik in de gezondheidszorg werkte en ook masseerde, heeft ze voor mij een stage geregeld in het Rode Kruis ziekenhuis in Guangzhou, om er drukmassage te leren. Het was in de eerste plaats een opleidingsplek voor acupuncturisten vanuit de hele wereld. In mijn groepje zat een Chinese student medicijnen, westers en traditioneel, die ook moest leren masseren. Hij deed al jaren taiji, waar ik toen nog helemaal niets van af wist, en zo gingen we met hem taiji doen. Je kon ook iedere dag op het dak van de studentenflat bij iemand anders qigong doen, dat heb ik ook gedaan.

Ik vond het allemaal zo vreselijk leuk, dat ik, terug in Nederland, er een beetje op rondkeek en bij mijn wasserette een artikeltje vond over de taijilessen van Jorge Alarcon Ramirez. Ik dacht, dit is echt voor mij. En dat was ook zo, want het is nu 20 jaar geleden dat ik bij hem begon.

Ik had al jong wat met China, als kind had ik Lin Chung en de rebellen van Liang Shan Po gezien, een serie op tv. Een verhaal met helden die opkwamen voor het volk, en allemaal bijzondere dingen konden: ze springen tientallen meters hoog en ver en lopen even hard als de wind; het waren vechtkunstenaars. Dat heb ik toen zo vreselijk mooi gevonden en op een of andere manier echode dat ergens in mijn hoofd na. Zo komt van het een het ander.

Wat leerde je bij Jorge?

Jorge deed taiji in de stijl van Chen Man Ching, de 37 vorm. Hij had hem van Poa geleerd maar ook bij William Chen getraind, bij Benjamin Lo en Patrick Kelly.

In de zomer leerde ik van hem in het Westerpark in Amsterdam de vijf relaxing exercises. Maar niet de eerste, of beter, de nulde, de ‘up-and-down’. Waarschijnlijk heeft master Huang deze oefening pas later in zijn leven ontwikkeld. Jin zegt dat Huang hier alles heeft ingestoken wat hij begrepen heeft van taiji en wat je moet weten en doen, ook in de vorm.

Wat heeft master Huang er ingestopt?

Dat het hele lichaam moet bewegen, eenheid, ontspanning, connectie, naar boven en naar beneden. Dat moet je dus allemaal ook doen als je van je ene naar je andere been gaat. Dat doen we allemaal niet, want we gaan meestal een beetje schuin; we ontspannen het achterste been onvoldoende, zodat we niet goed in het voorste been terechtkomen.

Maar als je die nulde vooroefening goed doet, kom je ook veel dieper in je benen, zodat je in een boogstand ook de voorste heup kunt ontspannen. Je leert er in om in je benen en lijf helemaal los te laten, en de connectie te voelen tussen boven- en onderlichaam en dat je schouders mee gaan doen. Zo creëer je langzaamaan bewustzijn over je hele lijf.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Graag of traag – Jacqueline Ansem verscheen eerst op TQT.

]]>
Een zachte g in no-nonsense Rotterdam – Linda Bijtebier https://www.tqt.nu/een-zachte-g-no-nonsense-rotterdam-linda-bijtebier/ Mon, 30 Apr 2018 12:12:47 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4709 Linda Bijtebier stond ruim een jaar geleden naast me op de markt van het taijifestival. Zij, toen master in medische qigong, profileerde er zich met de opleiding tot medisch qigong therapeut en indrukwekkende literatuur: van dr. Jerry Alan Johnson, een fenomeen op dit gebied.

Het bericht Een zachte g in no-nonsense Rotterdam – Linda Bijtebier verscheen eerst op TQT.

]]>
Marc Heyvaert positie Xia Shi (lage positie)

Een zachte g in no-nonsense Rotterdam – Linda Bijtebier

Linda stond ruim een jaar geleden naast me op de markt van het taijifestival. Zij, toen master in medische qigong, profileerde er zich met de opleiding tot medisch qigong therapeut en indrukwekkende literatuur: van dr. Jerry Alan Johnson, een fenomeen op dit gebied.

Het boek wekte hogelijk de belangstelling van Dirk Jan ter Haar en zodoende bel ik eind januari aan bij haar bedrijf Academ in een rustige straat in Rotterdam Hillegersberg. Na een niet onvriendelijke maar vorsende herkennismakingsblik leidt ze me rond; van de twee zalen met serene sfeer en de identieke behandelkamers, naar de open entree met thee aan tafel.

Linda, hoe is dit alles begonnen?

Het is eigenlijk begonnen met dat ik op zoek was naar mezelf. Mijn eerste bedrijf in Nederland was in Alkmaar. Toen ik naar Rotterdam kwam is de naam ervan in 2010 veranderd in Academ.

De naam verwijst naar academie?

Nee, de ‘AC’ is van acupunctuur. De makkelijkste ingang tot het Chinese gebeuren was acupunctuur. Astrid Wols is ademtherapeut en trainer binnen Academ. Dus acupunctuur in combinatie met adem, zo is de naam ontstaan.

Ik ben opgeleid tot acupuncturist en heb daarnaast ook opleidingen gevolgd in meer westerse technieken zoals opstellingen, healing & reading, ademtherapie en systemische werk. Toen ik bezig was met acupunctuur had ik het gevoel dat er meer mogelijk was. Je kunt door naalden te zetten verandering teweegbrengen, maar het is zo belangrijk dat mensen zelf tot inzicht komen. Het is belangrijk dat mensen inzien dat er emoties bij betrokken zijn. Al heel lang ben ik ervan overtuigd dat hier in ons leven alles met alles samenhangt, dat als het boven moeilijk is, het hier beneden dan ook moeilijk is. En zo binnen zo buiten.

Daarom wilde ik graag uitbreiden en verdiepen naar de filosofie achter de Chinese geneeskunde. Die gaat altijd over de jing, de qi en de shen; het fysieke lichaam, de vitale energie en de geest; over aarde, mens en hemel. Jing, qi en shen zijn sleutelcomponenten; dat is al heel lang mijn visie of mijn weten van de wereld, van het leven. In mijn eigen proceswerk heb ik ervaren dat er vaak op één of hooguit twee niveaus gewerkt werd: óf op energetisch óf fysiek óf spiritueel niveau, maar nooit werd het totale plaatje tegelijk aangepakt. Met bijvoorbeeld alleen meditatie voelde ik dat het plaatje niet compleet was. Langzaamaan kwam ik er achter dat ik deze drie velden in balans moest zien te brengen; zo kwam qigong erbij. Op die manier is Academ ontstaan en gegroeid; het qigong is daarin nu een belangrijke component.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Een zachte g in no-nonsense Rotterdam – Linda Bijtebier verscheen eerst op TQT.

]]>
The Five Levels of Taijiquan – Chen Xiaowang https://www.tqt.nu/five-levels-taijiquan-chen-xiaowang/ Wed, 18 Apr 2018 05:31:20 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4676 Grootmeester Chen Xiaowang is één van de Chenstijl topleraren; Jan Silberstorff was de eerste westerling die als indoorleerling werd geaccepteerd. Mijn eerste kennismaking met deze tekst was door het artikel The Five Levels Of Tai Chi in het tijdschrift Inside Kung Fu (mei 1992).

Het bericht The Five Levels of Taijiquan – Chen Xiaowang verscheen eerst op TQT.

]]>
The Five Levels of Taijiquan door Chen Xiaowang

The Five Levels of Taijiquan – Chen Xiaowang

Mijn eerste kennismaking met deze tekst was door het artikel The Five Levels Of Tai Chi in het tijdschrift Inside Kung Fu (mei 1992). Chen Xiaowang maakt daar de vergelijking met een routekaart, een hulp om te bepalen waar je bent en welke richting je op moet gaan om je doel te bereiken. Met enige regelmaat herlas ik de twee pagina’s die het omvatte.

De vijf niveaus worden op twee manieren ingedeeld; de eerste is abstract, naar de verdeling yin-yang van de beoefenaar: op beginnersniveau is de leerling 10% yin en 90% yang, op niveau 5 is de verdeling 50 – 50. De tweede manier begint zeer concreet: met het leren van de juiste vorm en houding. In niveau 2 ligt de nadruk op ontwikkeling van qi en in 3 werk je aan het ontwikkelen van yi (intentie), het verenigen van lichaam en geest. Voor Chen is taijiquan een vechtkunst, maar op niveau 1 moet je je daar niet mee bezig houden. Vooral in de laatste twee niveaus is martiale toepassing van groot belang, de interne en externe bewegingen worden steeds kleiner. Uiteindelijk zijn je yin en yang in evenwicht, je kunt volgens de taijiprincipes bewegen, je bent meester van je lichaam en geest. Het einddoel komt in zicht.

Op internet is de volledige tekst van Chen Xiaowang te vinden in, onderling enigszins afwijkende, Engelse vertalingen. Waarom dan nog dit boek kopen? Tja, ik hou van boeken; de ervaring van lezen, overdenken, terug of vooruit bladeren in een papieren exemplaar is meer intens dan achter een beeldscherm. Ook de toelichting van Jan Silberstorff geeft er een toegevoegde waarde aan.

Als je er kritisch naar wilt kijken zijn de 96 pagina’s wel wat veel om de oorspronkelijke tekst van pakweg 3 pagina’s te becommentariëren. Het bevat nogal wat herhalingen, blanco pagina’s en foto’s van grootmeester en meester in taijiposities die niets aan de tekst toevoegen.

Jans toelichtingen op de oorspronkelijke tekst en uitleg van basisbegrippen en principes zijn regelmatig verhelderend, en zijn opmerkingen over zijn eigen ervaringen als leerling en leraar vond ik ook zeker lezenswaardig. In Chens tekst wordt bijvoorbeeld aan elk ontwikkelingsniveau een bepaalde noodzakelijke oefentijd toegeschreven. Bij de eerste twee niveaus is dat respectievelijk een half jaar en vier jaar. Jan stelt beslist dat 99% van de taijiërs blijft hangen in niveau 1 of aan het begin van 2, zowel beginners als lesgevers. In dat half jaar uit Chens tekst kun je een vorm leren met dagelijkse directe begeleiding door de meester, om je qi te ontwikkelen in vier jaar is ook individuele begeleiding en dagelijks enkele uren oefenen noodzakelijk. Voor de hogere niveaus is nog meer oefentijd nodig. Dagelijks een half uurtje oefenen, een uur les per week, jaarlijks een intensieve week en leven volgens de taijiprincipes maken je nog geen taijimeester. Daarvoor is bevlogenheid en langdurig hard werken nodig.

Grootmeester Chen Xiaowang is één van de Chenstijl topleraren; Jan Silberstorff was de eerste westerling die als indoorleerling werd geaccepteerd.

The Five Levels of Taijiquan
Chen Xiaowang,‎ Jan Silberstorff (commentaar),
Singing Dragon 2012,
Paperback: 96 pp.

Er is ook een Duitse uitgave (2010) met begeleidende dvd en cd.

Het bericht The Five Levels of Taijiquan – Chen Xiaowang verscheen eerst op TQT.

]]>
Als zachtaardig en zakelijk samengaan – Patricia van Walstijn https://www.tqt.nu/patricia-van-walstijn/ Mon, 08 Jan 2018 22:39:45 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4648 Als we elkaar ontmoeten in het Spijkerkwartier in Arnhem, onthult én ontkracht de realiteit mijn onbewuste verwachtingen weer: deze frêle vrouw in jeans en gebreide trui lijkt tegelijk zachter én stoerder dan op de foto’s die ik ken.

Het bericht Als zachtaardig en zakelijk samengaan – Patricia van Walstijn verscheen eerst op TQT.

]]>
Patricia van Walstijn

Als zachtaardig en zakelijk samengaan – Patricia van Walstijn

Zodra Patricia heeft toegestemd in een interview, tovert Dirk Jan ter Haar de drie boeken die zij schreef tevoorschijn. Als we elkaar een paar weken later ontmoeten in het Spijkerkwartier in Arnhem, onthult én ontkracht de realiteit mijn onbewuste verwachtingen weer: deze frêle vrouw in jeans en gebreide trui lijkt tegelijk zachter én stoerder dan op de foto’s die ik ken.

Patricia, je bent nu precies 20 jaar bezig met zhineng qigong?

Vanaf 1997, dus ja, dat is 20 jaar; tijd voor een feestje.

Je eerste boek verscheen in 1999: Chi-Neng Qi-Gong. Meditatie in beweging voor de westerse mens.

Nu zou ik zeggen, toen wist ik nog niet veel van qigong. Dat boek gaat meer over mijn reis naar China en wat ik daar meemaakte. In 1997 heb ik voor het eerst qigong beoefend in Amerika waar ik toen woonde. Mijn toenmalige partner kwam uit de martial arts, en zag bij de tandarts een foldertje voor qigong. Hij zei, dat wil ik wel eens doen, want het is meer voor de gezondheid, rustiger en minder prestatiegericht. Dus volgden we een tweedaagse workshop bij Luke Chan, hij gaf zhineng qigong, onder de Amerikaanse naam Chi-lel. Ik was er direct door gegrepen en wilde er zeker mee door. We hoorden dat de vorm ontwikkeld was door een Chinese arts en acupuncturist, dr. Pang Ming, en dat er in China een ziekenhuis was waar duizenden mensen dit oefenden met veel resultaat. Roy, zelf arts en acupuncturist, zei, ja, je kunt ons van alles op de mouw spelden, maar dat wil ik zien. En voordat ik het wist zaten we in 1998 in China.

Zo is het begonnen.

Wat zag je daar?

In het Zhineng trainingscentrum werden jonge mensen, gezond en sterk, opgeleid tot leraar. Er werd intensief getraind. Li Hongshi, mijn leraar, is nu 45 en hij leidde er leraren op. Ze trainden er keihard, acht uur lang staande meditatie bijvoorbeeld.

In het Huaxia Zhineng Healing Centre, het medicijnloze ziekenhuis, of gewoon Het Centrum, waren toen ik er was 7000 mensen. En die waren allemaal ziek. Zover als je kon kijken stonden mensen te trainen. In de bomen hingen luidsprekers en iedereen werd tegelijk door eenzelfde oefening geleid. Het was ook een gewoon ziekenhuis waar alle medische apparatuur aanwezig was; er werd bloed onderzocht, echo’s en cardioscans gemaakt. Bij aankomst in het centrum werd iedereen doorgelicht, en die metingen werden na zo’n 23 dagen trainen herhaald. Het waren over het algemeen arme mensen, die uit heel China kwamen en voor wie dit de laatste hoop was. Het was non-profit: je kon er voor $ 70 per maand aan je gezondheid werken.

Konden jullie communiceren met de mensen?

Een jonge vrouw die redelijk Engels sprak tolkte voor ons. We hebben veel gecommuniceerd met gebaren. Mensen vertelden waar ze last van hadden door het aan te wijzen aan hun lichaam en ze lieten scans zien waarop de vooruitgang te zien was. Het effectiviteitspercentage was heel hoog en de sfeer was van hieperdepiep; als iemand goed resultaat had kreeg een ander, met eenzelfde aandoening, weer goede hoop. Er hing een heel optimistische sfeer.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Als zachtaardig en zakelijk samengaan – Patricia van Walstijn verscheen eerst op TQT.

]]>
Waar ’t hart vol van is, vloeit de mond van over – Henny Eleonora https://www.tqt.nu/henny-eleonora-interview/ Sat, 30 Sep 2017 08:51:15 +0000 https://www.tqt.nu/?p=4614 Jaren al ben ik onder de indruk van de workshops van Henny Eleonora, van de energie, levenslust en precisie erin. Bij binnenkomst van een sporthal in de Amsterdamse Pijp zie ik hem op zijn rug, druk gesticulerend, het hoogste woord voerend tegen wat conciërges.

Het bericht Waar ’t hart vol van is, vloeit de mond van over – Henny Eleonora verscheen eerst op TQT.

]]>
Henny Eleonora

Waar ’t hart vol van is, vloeit de mond van over – Henny Eleonora

Jaren al ben ik onder de indruk van de workshops van Henny Eleonora, van de energie, levenslust en precisie erin. Bij binnenkomst in de hal van de grijze gemeentelijke sporthal in de Amsterdamse Pijp zie ik hem op zijn rug, druk gesticulerend, het hoogste woord voerend tegen wat conciërges. Betonnen gangen en een trappenhuis leiden naar zijn professionele trainingszaal in Chinese sferen.

Je hebt hier een school in een school?

In 2004 kreeg ik toestemming om in dit gebouw deze ruimte te huren, wat  bijzonder is: een particulier die binnen een sporthal een eigen ruimte heeft.

Dat is al 13 jaar, je bent er tevreden mee?

De tijd gaat zo snel als je terugkijkt. Eerst ging het heel goed hier. Daarna kregen we een aantal terugslagen. Nu wil ik een nieuwe uitdaging aangaan; ik wil een ruimte realiseren op eigen grond in Amsterdam-Noord. Vanaf februari ben ik bezig met de ontwikkeling van een project dat nu bij de wethouder ligt. In het najaar bekijken ze of het plan in de buurt past. Ik wacht op het oordeel van de commissie; als die toestemming geeft voor een vergunning kan ik verder: het wordt een heel grote school met water eromheen en daarbuiten nog eigen terrein zodat je ook buiten dingen kunt doen.

Het gebouw moet open staan voor iedereen uit de buurt, met activiteiten voor jong en oud en alle soorten mensen. Toen ik net begon hadden wij kinderen van allerlei achtergronden die van straat zijn geplukt in deze buurt; nu hebben veel van hen hier eigen zaken en kunnen ze me goede referenties geven.

Zo’n enorm project kost veel geld en energie.

Ja, maar als je iets wilt bereiken, moet je ervoor gaan. Het lijkt op een Shaolin Kungfutempel, en heeft dus met Chinese cultuur te maken. De tempel staat open voor alle stromingen en is niet religieus; niet boeddhistisch en niet daoïstisch. We willen een brug zijn tussen de Aziatische en de westerse cultuur.

China wil ook in het nieuwe project investeren, maar ik wil het nog even aanzien: ik wil zelf beslissingen kunnen nemen en niet afhankelijk zijn van anderen. Als dit doorgaat dan zit ik goed, dan kan ik het heel anders doen dan nu; dan ga ik minder lesgeven. Van een stichting word ik dan werkgever in mijn bedrijf; het is anders werken met werknemers dan met vrijwilligers.

Over de inhoud: wie is jouw leraar?

Ik heb zeven leraren gehad waarvan er drie nog in leven zijn. De nu bijna 87-jarige Zhang Guang De is de enige die ik nog echt volg. Hij is de master van de Qigong Dao Yin. Hoewel hij gepensioneerd is zijn er nog steeds groepen die bij hem langskomen en is hij adviseur gebleven voor dit systeem aan de Beijing Physical Education University.

Wat is het verschil tussen Dao Yin en qigong?

Toen ik mijn leraar hetzelfde vroeg zei hij: Deze vraag kun je niet beantwoorden; het is hetzelfde als vragen waarom koffie beter is dan thee. Het principe is anders, ze hebben een ander karakter. In qigong is het idee om zo relaxed mogelijk te zijn. In Dao Yin heb je altijd qigong, maar niet in alle qigong heb je Dao Yin. Een lang touw kun je kort gebruiken, maar een kort touw nooit lang.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Het bericht Waar ’t hart vol van is, vloeit de mond van over – Henny Eleonora verscheen eerst op TQT.

]]>