Een dubbelgesprek – Denise Bloemen en Inge Maassen

by | 15/03/2017 | Interview

Eerder al konden lezers van dit tijdschrift kennis maken met Denise Bloemen, bij de presentatie van het boek dat ze samen met Inge Maassen schreef . Toen ik erachter kwam dat ook bekende taijidocenten naar Denise afreizen voor haar lessen, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. En zo sprak ik, met uitzicht op een besneeuwde tuin in rustig Geldrop, de twee vrouwen. Hun boek had ik gelezen en een deel van de oefeningen consciëntieus gedaan.

Zodra ik het op tafel leg krijgt ook dit vraaggesprek een vliegende start:

Denise: En, wat vond je ervan?

Het is ogenschijnlijk heel simpel..

Denise: maar controversieel, het ís ook makkelijk.

Nou, dat vind ik dus helemaal niet.

Inge: Denise snapte niet wat andere mensen moeilijk vonden, waarom ze het niet ook meteen oppakten.

Denise: In principe is deze manier van bewegen heel eenvoudig omdat het heel natuurlijk is, maar wij zijn er zo ver van af gegroeid, dat het moeilijk is geworden. Dat was ook in het begin heel erg de discussie tussen Inge en mij; voor Inge was het helemaal niet eenvoudig, terwijl het bij mij op een gegeven moment gewoon in mijn lijf zat.

Hoe kwam je er bij om die ‘natuurlijke’ manier van bewegen weer uit te vinden?

Ik kreeg lichamelijke klachten toen ik ongeveer 40 jaar was en ik gedurende lange tijd mijn dochter met een zwaar gipsbeen moest tillen. Ik bleek de ziekte van Scheuermann te hebben, waarvan ik tot dan toe geen last had gehad.

Is dat een vorm van scoliose?

Nee. Je gaat krom lopen om de pijn te ontwijken. De tussenwervelschijven zakken namelijk gedeeltelijk in de wervels, waardoor deze te dicht op elkaar komen en er heftige zenuwpijnen ontstaan.

Ik ben toen eerst begonnen met wat ik geleerd had als fysiotherapeut en wat nog steeds gangbaar is: spieren trainen, een spierkorset maken. Toen ik als gevolg daarvan veel meer pijn kreeg, dacht ik: ‘dit wordt het niet’. En dat is ook logisch: als je spieren traint – spieren lopen over gewrichten – dan trekken die spieren de gewrichten naar elkaar toe. En aangezien de zenuwen tussen de wervels door naar buiten komen, ontstaan er van die uitstralende pijnen.

Geleidelijk aan kwam ik er achter dat, juist als ik mijn spieren ónt-spande, de pijn minder werd. Ik voelde het dan nog wel, maar het was uit te houden. Toen ik daarmee bezig was werd ik mijn skelet gewaar en begon ik vanuit mijn skelet te bewegen; dat ging, stapsgewijs, steeds beter. Ik leerde om mijn skelet binnen de weefsels te schuiven zodat alle gewrichten zich konden openen. Dit kan alleen met ontspannen spieren: je gewrichten uit elkaar schuiven en ze daardoor open maken. Als je je spieren aanspant, trek je zoals gezegd de gewrichten juist naar elkaar toe.

Dit nummer gemist? Nieuwsgierig naar het volledige interview?

Bestel TQT 17